The greatest French accordionist and composer Richard Galliano performs in Yerevan at the end of October 2010

Sunday, October 10, 2010

By invitation of the Mezzo Productions and the Cadence Music Centre virtuoso accordionist and composer Richard Galliano will perform a tango program in Yerevan. First performance with the Cadence Ensemble will take place at the Mezzo Classic House Club on the 29th October. Second performance will take at the Yerevan Opera and Ballet Theatre on the 30th October 2010. RICHARD GALLIANO Accordionist, Composer He was drawn to music at an early age, starting with the accordion at 4, influenced by his father Lucien, an accordionist originally from Italy, living in Nice. After a long and intense period of study (he took up lessons on the trombone, harmony, and counterpoint at the Academy of Music in Nice), at 14, in a search to expand his ideas on the accordion, he began listening to jazz and heard on records the great trumpet player Clifford Brown. "I copied all the choruses of Clifford Brown, impressed by his tone and his drive, his way of phrasing over the thunderous playing of Max Roach." Fascinated by this new world, Richard was amazed that the accordion had never been part of this musical adventure. Some later collaborations include George Mraz, Al Foster, Juliette Greco, Charles Aznavour, Ron Carter, Chet Baker, Enrico Rava, Martial Solal, Miroslav Vitouš, Trilok Gurtu, Jan Garbarek, Michel Petrucciani, Michel Portal, Eddy Louiss, Wynton Marsalis, and Toots Thielemans. He was a key member of Claude Nougaro's band for several years as a pianist and accordionist. Accordionist Richard Galliano did for European folk — specifically, the early-20th-century French ballroom dance form known as musette — what his mentor Astor Piazzolla did for the Argentinean tango. Galliano re-imagined and revitalized a musical tradition, expanding its emotional range to reflect modern sensibilities, and opening it up to improvisation learned through American jazz. In fact, Galliano was more of a jazz musician than a folk one, although he blurred the lines so much that distinctions were often difficult to make. Born in France in 1950, Galliano began playing accordion at a young age. He later picked up the trombone, and studied composition at the Academy in Nice; he also fell in love with jazz as a teenager, particularly cool-era Miles Davis and Clifford Brown, and made it his primary focus by the late '60s. Making a living as a jazz accordionist naturally proved difficult; fortunately, after moving to Paris in 1973, he landed a position as conductor, arranger, and composer for Claude Nougaro's orchestra. He remained there until 1976, and went on to work with numerous American and European jazz luminaries, including Chet Baker, Joe Zawinul, Toots Thielemans, Ron Carter, Michel Petrucciani, and Jan Garbarek. After meeting Astor Piazzolla, Galliano refocused on his European heritage, and set about reviving and updating musette, widely considered antiquated at the time. He signed with Dreyfus in 1993, and the label gave him enough exposure to cause a stir first in his home country, then among international jazz and world music fans. In 2001, Dreyfus released “Gallianissimo”, a compilation drawing from his seven albums for the label. His latest CD “Richard Galliano Plays Bach” was released by Universal/ Deutsche Grammophon in 2010 and became one of the best recordings of the year. He has over 40 CD and DVD recordings with the world’s leading labels. Ռիչարդ Գալլիանո ակորդիոնահար, Ïոմպոզիտոր Կոմպոզիտոր, վիրտուոզ ակորդիոնահար, Աստոր Պիացոլայի ընկեր և աշակերտ, “Նյու մյուզետ” երաժշտական áւղղության հիմնադիր՝ Ռիչարդ Գալլիանոն ծնվել է 1950 թվականի դեկտեմբերի 12-ին, Կաննում: Ծագումով իտալացի, ակորդինահար և ուսուցիչ՝ Լյուսիեն Գալլիանոյի որդի՝ Ռիչարդը սկսում ¿ նվագել, երբ դեռ 4 տարեկան էր: Ուսումը շարունակում է Նիցցայի կոնսերվատորիայում: Այստեղ, հայտնի ջազ շեփորահար՝ Քլիֆորդ Բրաունի ստեղծագործություններով, իր համար բացահայտում է ջազը: Հենց այստեղ փոխվում ¿ երաժշտի ստեղծագործական մտածելակերպը: Ջազում ակորդիոնը գրեթէ չբացա-հայտված գործիք էր, բայց իր ապագան Ռիչարդ Գալլիանոն տեսնում էր միայն ջազային ժանրում: 1969թ-ին ավարտում է կոնսերվատորիան, ստանալով Քլիֆորդ Բրաունի առաջին մրցանակը: 1973թ-ին Ռ.Գալլիանոն տեղափոխվում է Փարիզ, որտեղ ապշեցնում է Քլոդ Նուգարոյին Çր վարպետությամբ: Երեք տարի աշխատում է որպես կոնպոզիտոր, դիրիժոր և երաժշտական ձևավորող Քլոդ Նուգարոյի նվագախմբում, որտեղ նա նվագում էր իսկական ջազ երաժիշտների հետ: Ռ. Գալլիանոն նվագակցում ¿ ճանաչված ֆրանսիացի երաժիշտներÇ (Բարբարա, Սերժ Րեջջիանի, Շարլ Աձնավուր, Ջուլիետտա Գրեկո) անթիվ ձայնագրություններում: 1980-ականներին համագործակցում է Կոմեդի Ֆրանսեզ թատրոնի հետ: Այստեղ վարպետը գրում և կատարում ¿ երաժշտություն Վիլյամ Շեքսպիրի ,,Միջամառային գիշերվա երազ,, կատակերգության համար: Միջազգային երաժշտասեր հասարակության համար հյուրախաղեր ¿ ունենում, այնպիսի ջազային լուսատուների հետ, ինչպիսիք են՝ Չետ Բեյքեր, Ջո Զավինուլ, Ռոն Քարտեր: 1983թ-ին, երբ ներկայացման համար երաժշտություն ¿ր գրում, հանդիպում է մեծ վարպետին՝ Աստոր Պիացոլային: Նրա խորհուրդով Ռ.Գալլիանոն վերադառնում է իր արմատներին: Ֆրանսիայում Վալս-մյուզետ, բալլադա, յավա ուղղությունները միավորելով, ստեղծվում է նոր երաժշտական ուղղություն՝ նյու մյուզետ, որով նոր շունչ է հաղորդում ֆրանսիական տրադիցիոն երաժշտությանը: “Եթե այսօր ես ստեղծում եմ "NEW MUZETTE", ապա դա անում եմ, որովհետև զգում եմ, որ Ùենք չպետք է նվագենք այնպիսի երաժշտություն, ինչպիսին 30-ականներին, բայց պետք ¿ Ñաշվի առնենք այնպիսի հզոր ազդեցություններ, ինչպիսին են՝ Աստոր Պիացցոլան, Ջոն Քոլտրեյնը, Բիլլ Էվանսը և Կլոդ Դեբյուսին”: “Հենց ինձ զգում եմ որևէ ժանրում կամ ոճում սահմանափակված, միանգամից ուզում եմ çարդել այդ սահմանները: Նախընտրում եմ պարզապես ներկայանալ երաժիշտ”, - ասւմ է Ռիչարդ Գալլիանոն: ÐÈ×ÀÐÄ ÃÀËÜßÍÎ- Àêêîðäåîíèñò, êîìïîçèòîð Ñ ðàííèõ ëåò óâëåêñÿ ìóçûêîé, íà÷àâ èãðàòü íà àêêîðäåîíå â 4 ãîäà. Ñêàçàëîñü âëèÿíèå îòöà, òîæå àêêîðäåîíèñòà Ëþñüåíà Ãàëüÿíî, èòàëüÿíöà ïî ïðîèñõîæäå-íèþ, æèâóùåãî â Íèööå. Ïîñëå äëèòåëüíîãî è èíòåíñèâíîãî îáó÷åíèÿ (Ãàëüÿíî ïðîøåë êóðñ èãðû íà òðîìáîíå, ãàðìîíèè è ïîëèôîíèè â Ìóçûêàëüíîé àêàäåìèè Íèööû), â âîçðàñòå 14 ëåò, ïûòàÿñü ðàñøèðèòü ïðåäñòàâëåíèå îá èãðå íà àêêîðäåîíå, îí ñëóøàë ìíîãî äæàçîâîé ìóçûêè, è ïîçíàêîìèëñÿ ñ çàïèñÿìè âåëè÷àéøåãî òðóáà÷à Êëèôôîðäà Áðàóíà. "ß ïîâòîðÿë âñå ìåëîäèè Êëèôôîðäà Áðàóíà, âîñõèùàÿñü åãî çâóêîì è èìïóëüñèâíîñòüþ, åãî ôðàçèðîâêîé, íàëîæåííîé íà ãðîìîâûå ðàñêàòû Ìàêñà Ðîó÷à". Çàâîðîæåííûé ýòèì íîâûì ìóçûêàëüíûì ìèðîì, Ðè÷àðä áûë óäèâëåí òåì, ÷òî àêêîðäåîí íèêîãäà äîñåëå íå ÿâëÿëñÿ åãî ÷àñòüþ.  äàëüíåéøåì, ñðåäè òåõ, ñ êåì âûñòóïàë Ãàëüÿíî, îêàçàëèñü Äæîðäæ Ìðàç, Ýë Ôîñòåð, Äæóëüåò Ãðåêî, Øàðëü Àçíàâóð, ×åò Áåéêåð, Ýíðèêî Ðàâà, Ìàðñèàëü Ñîëàë, Ìèðîñëàâ Âèòóø, Òðèëîê Ãóðòó, ßí Ãàðáàðåê, Ìèøåëü Ïåòðó÷÷èàíè, Ìèøåëü Ïîðòàë, Ýääè Ëóèñ, Âèíòîí Ìàðñàëèñ è Òóòñ Òèëåìàíñ.  òå÷åíèå íåñêîëüêèõ ëåò îí áûë îäíèì èç îñíîâíûõ ìóçûêàíòîâ â îðêåñòðå Êîäà Íóãàðî, âûñòóïàÿ â êà÷åñòâå ïèàíèñòà è àêêîðäåîíèñòà. Àêêîðäåîíèñò Ðè÷àðä Ãàëüÿíî ñäåëàë äëÿ Åâðîïåéñêîé ôîëüê-ìóçûêè, òî æå, ÷òî è åãî ó÷èòåëü, Àñòîð Ïèàööîëëà ñîâåðøèë ñ àðãåíòèíñêèì òàíãî.  îñîáåííîñòè ýòî îòíîñèòñÿ ê ôðàíöóçñêîìó áàëüíîìó òàíöó, èçâåñòíîìó êàê ìþçåòò (musette), ïîïóëÿðíîìó â íà÷àëå 20 âåêà. Ãàëüÿíî ïåðåîñìûñëèë è âîçðîäèë ìóçûêàëüíóþ òðàäèöèþ, ðàñøèðèâ åå ýìîöèîíàëüíûé äèàïàçîí äëÿ ïåðåäà÷è ñîâðåìåííûõ îùóùåíèé, è ðàñêðûë äëÿ èìïðîâèçàöèè, óñâîåííîé èì èç Àìåðèêàíñêîãî äæàçà. Íà ñàìîì äåëå, Ãàëüÿíî ÿâëÿåòñÿ áîëåå äæàçîâûì ìóçûêàíòîì, ÷åì ôîëüêëîðíûì, ïðè ýòîì åìó óäàëîñü ðàçìûòü ãðàíè ìåæäó ýòèìè äâóìÿ æàíðàìè òàê, ÷òî çà÷àñòóþ î÷åíü òðóäíî îòäåëèòü îäíî îò äðóãîãî. Ãàëüÿíî ðîäèëñÿ âî Ôðàíöèè â 1950, è óæå â ðàííåì äåòñòâå íà÷àë èãðàòü íà àêêîðäåîíå. Ïîçæå îí ñòàë èãðàòü íà òðîìáîíå è èçó÷àë êîìïîçèöèþ â Ìóçûêàëüíîé Àêàäåìèè â Íèööå. Ïîäðîñòêîì ñèëüíî óâëåêñÿ äæàçîì, â ÷àñòíîñòè, ïðîõëàäíûì (cool) äæàçîì Ìàéëçà Äåéâèñà è Êëèôôîðäà Áðàóíà. Ê êîíöó 60-õ îí ïîëíîñòüþ ñêîíöåíòðèðîâàëñÿ íà ýòîé ìóçûêå. Çàðàáàòûâàòü íà æèçíü â êà÷åñòâå äæàçîâîãî àêêîðäåîíèñòà, åñòåñòâåííî, áûëî íåëåãêî, íî, ê ñ÷àñòüþ, ïîñëå ïåðååçäà â Ïàðèæ â 1973 ãîäó, îí ïîëó÷èë ìåñòî äèðèæåðà, àðàíæèðîâùèêà è êîìïîçèòîðà â îðêåñòðå Êëîäà Íóãàðî. Ïðîðàáîòàâ òàì äî 1976 ãîäà, îí ñòàë âûñòóïàòü ñî ìíîãèìè çâåçäàìè àìåðèêàíñêîãî è åâðîïåéñêîãî äæàçà, ñðåäè êîòîðûõ áûëè ×åò Áåéêåð, Äæî Çàâèíóë, Òóòñ Òèëåìàíñ, Ðîí Êàðòåð, Ìèøåëü Ïåòðó÷÷èàíè è ßí Ãàðáàðåê. Ïîñëå âñòðå÷è ñ Àñòîðîì Ïüÿööîëëîé, Ãàëüÿíî èçìåíèë íàïðàâëåíèå ñâîåãî òâîð÷åñòâà, ïîñâÿòèâ ñåáÿ åâðîïåéñêîìó íàñëåäèþ, è çàíÿëñÿ âîçðîæäåíèåì è îáíîâëåíèåì ìþçåòòà, êîòîðûé ê òîìó âðåìåíè ïðàêòè÷åñêè âûøåë èç óïîòðåáëåíèÿ.  1993 ãîäó îí ïîäïèñàë êîíòðàêò ñ ôèðìîé Dreyfus, ÷òî ïîçâîëèëî åìó ïîëó÷èòü øèðîêóþ èçâåñòíîñòü ñíà÷àëà ó ñåáÿ íà ðîäèíå, à çàòåì ñðåäè ëþáèòåëåé äæàçà è ýòíî-ìóçûêè âî âñåì ìèðå.  2001 Dreyfus âûïóñòèë àëüáîì "Gallianissimo", â êîòîðûé âêëþ÷åíû ïðîèçâåäåíèÿ èç ñåìè ïðåäûäóùèõ àëüáîìîâ, âûïóùåííûõ ôèðìîé. Åãî ïîñëåäíèé äèñê, "Richard Galliano Plays Bach" , âûïóùåí Universal/ Deutsche Grammophon â 2010 è ñòàë îäíèì èç ëó÷øèõ àëüáîìîâ ãîäà. Ãàëüÿíî çàïèñàë áîëåå 40 CD è DVD àëüáîìîâ ñ âåäóùèìè çâóêîçàïèñûâàþùèìè ôèðìàìè.